تفاوت های ترومبوز و ترومبوفلبیت

فرق ترومبوز و ترومبوفلبیت | محور پزشکی

فرق ترومبوز و ترومبوفلبیت

ترومبوفلبیت وضعیتی است که در آن لخته های خون به طور غیر طبیعی در رگ ها ایجاد می شوند، معمولاً رگ های پاها . این بیماری ممکن است در افرادی که سابقه خانوادگی از اختلالات مکانیسم لخته شدن خون دارند به ارث برده شود. لخته های خون معمولاً سطحی هستند (یعنی نزدیک به سطح پوست). لخته های عمیق می توانند باعث ایجاد ترومبوز شوند که خطرناک تر است.

فرق ترومبوز و ترومبوفلبیت چیست؟

ترومبوفلبیت سطحی باعث تورم دردناک در طول مسیر رگ‌های نزدیک به سطح پوست می شود. درجه درد ممکن است از یک ناراحتی متوسط تا یک درد بیشتر مانند گرفتگی متفاوت باشد. درد به تدریج در طی یک تا دو هفته فروكش می کند و باعث می شود لخته های سخت که در طول دوره رگ ها احساس می شوند، باقی بمانند.

تشخیص ترومبوز (DVT) ممکن است دشوارتر باشد زیرا ممکن است بدون علائم و نشانه ها رخ دهد. ممکن است درد، تورم و حساسیت وجود داشته باشد. این موارد معمولاً در سال پا اتفاق می افتد، اما ممکن است در هر جای پا تا کشاله ران رخ دهد. می توان علائم ترومبوز را با سایر شرایط مانند فشار عضلانی یا عفونت مربوط به پوست یا ماهیچه اشتباه گرفت. خطر ترومبوز این است که ممکن است لخته از سیستم گردش خون به ریه ها خارج شود و از آن خارج شود – به لخته در ریه ها یک آمبولی ریوی (PE) گفته می شود. PE باعث تنگی نفس و درد قفسه سینه می شود و می تواند تهدید کننده زندگی باشد. برای جلوگیری از بروز این بیماری،  باید تمام DVT ها را سریعاً درمان کرد. متأسفانه ، در بعضی موارد PE ممکن است اولین نشانه DVT باشد. ترومبوفلبیت سطحی به ندرت با بیماری عمقی ورید همراه است و متخصصان می گویند به نظر نمی رسد این یک عامل خطر برای PE باشد.

چه عواملی ایجاد ترومبوفلبیت و ترومبوز

همانطور که در بالا ذکر شد، لخته شدن خون غیر طبیعی ممکن است یک اختلال ارثی باشد که در برخی خانواده ها رخ می دهد. علاوه بر این، تعدادی از عوامل اصلی خطر برای ترومبوز وجود دارد، از جمله بی‌حرکتی طولانی مدت (به عنوان مثال، استراحت در رختخواب در طول بیماری)، DVT قبلی و / یا آمبولی ،  وجود برخی از سرطانها ، چاقی و واریس .

همچنین خطر ابتلا به آمبولی به دنبال عمل جراحی ، به ویژه لگن و زانو ، در دوران بارداری و حدود زمان زایمان افزایش می یابد. خطر ابتلا به ترومبوز در افراد بالای 40 سال و در خانم‌های جوان که داروهای ضد بارداری هورمونی مصرف می کنند افزایش میابد.

برخی از کارشناسان بر این باورند که سفر طولانی مدت با هوا ممکن است باعث ایجاد ترومبوز شود، این نظر به علت عدم تحرک طولانی مدت در پرواز همراه با کمبود آب بدن است که اغلب توسط الکل بدتر می شود.

نحوه تشخیص

آزمایش خون می تواند تأیید کند که آیا فرد اختلال لخته شدن خانوادگی را به ارث برده است یا خیر. در صورت مشکوک بودن ترومبوز ، معمولاً سونوگرافی وریدی (Duplex Doppler) برای تأیید وجود لخته های خون در رگ های عمیق انجام می شود. آزمایش خون که به آزمایش D-dimer معروف است نیز ممکن است در صورت لزوم انجام شود. برای تشخیص PE می توان از اسکن ریه استفاده کرد.

تفاوت مداوای ترومبوز و ترومبوفلبیت

برای ترومبوفلبیت سطحی ، پای آسیب دیده باید مرتّباً بالا قرار بگیرد و گرم شود. داروهای ضد التهابی ممکن است تجویز شوند – چه کرمهای خوراکی یا موضعی یا ژل.

درمان ترومبوز معمولاً شامل بستری شدن در بیمارستان و درمان با تزریق هپارین با وزن ملکولی کم (LMWH)،  یک ضد انعقاد خون است که خون را رقیق می کند و احتمال لخته شدن را کاهش می دهد. LMWH شامل Dalteparin (Fragmin)، آنوکساپارین (Lovenox) و تینزاپارین است. تزریق روزانه یک LMWH نیز ممکن است برای جلوگیری از ایجاد ترومبوز در بیمارانی که به نظر می رسد در معرض خطر هستند، تزریق شود.

سایر داروهای ضد انعقادی مانند هپارین استاندارد نیز ممکن است با تزریق برای شکستن لخته های خون تزریق شوند. فونداپارینوکس (Arixtra) داروی دیگری است که ممکن است به عنوان جایگزینی برای LMWHs یا هپارین استاندارد در درمان اولیه ترومبوز استفاده شود. پس از درمان با تزریق (یا گاهی اوقات در درمان ترکیبی)،  ضد انعقاد کننده هایی مانند وارفارین تجویز می شوند. دوز این قرص ها معمولاً مطابق آزمایش خون تنظیم می شود که زمان لخته شدن خون را نشان می دهد. درمان لازم است برای چند ماه ادامه یابد.

کلید واژه: فرق ترومبوز و ترومبوفلبیت

1 دیدگاه در “تفاوت ترومبوز و ترومبوفلبیت

  1. صمدی گفت:

    سلام. ممنون مطلب خوبی درباره تفاوت آمبولی و dvt بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *